पडू आजारी मज मौज वाटे भारी

मागील वर्षाच्या सुरवाती पर्यंत आमच्य मनात या ओळी नेहमी येत.रुग्णालयावीषयी कायम एक प्रकारचे सुप्त आकर्षण आमच्य मनात राहिले आहे.लहानपणापासुन वर्षाकाठी एका दिवसाच्या सर्दीतापा व्यतीरीक्तकसलेही आजारपण नसणार्‍या आमच्यासरख्यासाठी रुग्णालयाचे आकर्षण वीचीत्र वाटलॆ तरी अस्वाभवीक नाही.
आप्तजन आपली काळजी घॆतायतात हि भावनाही सुखकारक असते.
फ़ेब्रुवारीच्या ६ तारीखला देवाने आमच्या ह्या इच्छेला तथास्तु  म्हटले आणि एका अपघाताचे निमित्त होऊन आम्ही गोव्यातील सरकारी इस्पितळात दाखल झालो.पहिले ४ दिवस बेशुद्धीतच गेले.नंतर मात्र हळुह्ळु परीस्थितीचे भान येऊ लागले.इथे बराच काळ मुक्काम असणार हे ही लक्षात आल.नेहमीच्या सवयीप्रमाणे आमचा जनसंपर्क सुरु झाला.
खाजगी रुग्णालयात सहसा न येणारे अनुभव सरकारी रुग्णालयात येतात.लोक अनुभव मिळवण्यासाठी प्रवास करतात.मला एका ठिकाणी बसुन इतके अनुभव मिळाले.
दुनियामे कितने गम है।मेरा गम कितना कम है। या ओळिंचा अर्थ इथेच खरा कळतो.प्रत्येक बेड एक स्वतंत्र कथा असते.या ४ महिन्याच्या वास्तव्यात मी अशा अनेक कथा अनुभवल्या. मानवी स्वभावाचेअनेकवीध कंगोरे समजले.
सर्वच काहि करुण किंवा दुःखी नव्ह्ते.काही विनोदी,romamtic सुध्दा होते.खर म्हणजे भरताच्या नाट्यशास्त्रातील सर्व रस मला इथे दिसले.
आगामी काहि लेखामधुन असेच काही अनुभव आपणा सर्वांबरोबर share करायच ठरवल आहे.बघु कस जमतय ते.
कार्य सिध्दिस नेण्यास श्री समर्थ आहेतच.आपले मार्गदर्शनही प्रार्थनिय आहे.
शुभम भवतु।